Google+ Στον κήπο ενός μοναστηριού : Biology4u.gr

Στον κήπο ενός μοναστηριού

Έχει καταχωριστεί στις κατηγορίες: ΙΔΕΕΣ, ΠΡΟΣΩΠΑ από στις 19 Απριλίου 2015

Ως τα μέσα του 19ου αιώνα, ένα από τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα στη Βιολογία ήταν η φύση των κληρονομικών καταθέσεων των γονέων και ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται, ώστε να εκδηλώνονται τα κληρονομικά χαρακτηριστικά στους απογόνους. Η κυρίαρχη αντίληψη που επικρατούσε ήταν ότι οι κληρονομικές καταθέσεις αναμειγνύονται κατά τη δημιουργία του απογόνου, όπως ακριβώς αναμειγνύονται δύο υγρά διαφορετικού χρώματος, προκειμένου να προκύψει το μείγμα τους. Επίσης, κοινό χαρακτηριστικό των θεωριών κληρονομικότητας που είχαν ως τότε προταθεί, ήταν ότι αποτελούσαν κυρίως προϊόντα παρατήρησης παρά πειραματισμού. 

Η λύση του προβλήματος έπρεπε να περιμένει την έλευση ενός ιδιοφυούς μοναχού, του Gregor Mendel, ο οποίος αποπειράθηκε να την αναζητήσει διεξάγοντας μια σειρά πειραμάτων στον κήπο του μοναστηριού του.

Με τα πειράματα αυτά, ο Mendel απέδειξε ότι οι κληρονομικές καταθέσεις των γονέων (ό,τι δηλαδή σήμερα ονομάζουμε γονίδια) έχουν ακατάτμητη σωματιδιακή υπόσταση και δεν συμπεριφέρονται ως υγρά, τα οποία χάνουν την ταυτότητά τους, αναμειγνυόμενα κατά τη δημιουργία των απογόνων. Επίσης, απέδειξε ότι οι κληρονομικές καταθέσεις μεταβιβάζονται ακολουθώντας καθορισμένα μαθηματικά πρότυπα, τα οποία προσδιόρισε και εξέφρασε στους νόμους της κληρονομικότητας.

Ίσως, θυμόμαστε τον Mendel κυρίως από τους νόμους αυτούς. Όμως, εξίσου σημαντική με τους νόμους του είναι και η μεθοδολογία που μας παρέδωσε. Αυτή λοιπόν η μεθοδολογία εξακολουθεί να είναι επίκαιρη και να αξιοποιείται και σήμερα για ερευνητικούς σκοπούς αλλά και σε πολλές εφαρμογές, από τη βελτίωση των φυτικών και ζωικών ποικιλιών που χρησιμοποιούμε ως την πρόβλεψη και θεραπεία νοσημάτων. Γι’ αυτό και μόνο αξίζει να γνωρίσουμε τη ζωή και το έργο του.

Πρώτα χρόνια-Εκπαίδευση

Ο Gregor Mendel γεννήθηκε το 1822 σε ένα χωριό της Τσεχίας (τότε της Αυστροουγγαρίας) από γονείς αγρότες, γερμανικής καταγωγής. Ως νέος χρειάστηκε να εργαστεί σκληρά ως κηπουρός και μελισσοκόμος, προκειμένου να εξασφαλίσει τα δίδακτρα των σπουδών του στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Olmütz, οι οποίες διήρκησαν από το 1840 ως το 1843. Αμέσως μετά εντάχθηκε, ως δόκιμος μοναχός, στο Τάγμα Αυγουστινιανών μοναχών του Brno, μια επιλογή που σχετιζόταν και με τη δυνατότητα να συνεχίσει τις σπουδές του, χωρίς την ανάγκη να τις χρηματοδοτεί ο ίδιος.

Το 1847 χειροτονήθηκε ιερέας και από το 1849 δίδασκε στο τοπικό Γυμνάσιο, κατ’ ανάθεση, Αρχαία Ελληνικά και Μαθηματικά. Το 1850 αποπειράθηκε να αποκτήσει πτυχίο που θα του επέτρεπε να διδάσκει Φυσικές Επιστήμες, ως τακτικός εκπαιδευτικός στο Γυμνάσιο. Όμως, απορρίφθηκε και ξέρετε γιατί; Διότι απέτυχε στις προφορικές εξετάσεις στα μαθήματα της Βιολογίας και της Γεωλογίας! Στο παρελθόν η αποτυχία του αποδόθηκε στην προκατάληψη με την οποία αντιμετώπισαν οι εξεταστές του το γεγονός ότι ήταν ιερέας ή στην επιφυλακτικότητα με την οποία αντιμετώπισαν ανορθόδοξες απόψεις που είχε διατυπώσει. Τα γεγονότα όμως δείχνουν ότι μάλλον δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένος.

Η μονή της πόλης του Brno

Σε αυτά τα πρώτα χρόνια του στο μοναστήρι ο Mendel είχε την τύχη ηγούμενος να είναι ένας διορατικός ιερωμένος, ο Cyril Napp. Ήταν αυτός που τον παρότρυνε να ασχοληθεί με τη μελέτη του φαινομένου του υβριδισμού, δηλαδή τη διασταύρωση φυτών από διαφορετικές ποικιλίες, καθώς η αξιοποίησή του θα απέφερε οικονομικό όφελος στο μοναστήρι που κατείχε καλλιεργούμενες εκτάσεις. Ήταν επίσης ο ίδιος που φρόντισε να σταλεί ο Mendel, το 1851, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, προκειμένου να συμπληρώσει τις σπουδές του.

Στο διάστημα της παραμονής του στη Βιέννη, ο Mendel σπούδασε Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Βοτανική, Ζωολογία και Παλαιοντολογία. Οι σπουδές περατώθηκαν το 1853 και στη διάρκειά τους είχε την ευκαιρία να υπάρξει μαθητής σπουδαίων επιστημόνων της εποχής, όπως ο φυσικός Doppler, o μαθηματικός Ettinghausen και ο βοτανολόγος Unger, ο οποίος είχε συμβάλλει στη διατύπωση της κυτταρικής θεωρίας. Στη διδασκαλία αυτών των επιστημόνων αποδίδεται το γνωστικό υπόβαθρο και η ώθηση που δόθηκε στον Mendel, προκειμένου να υιοθετήσει ποσοτικές και πειραματικές προσεγγίσεις στη μελέτη του φαινομένου της κληρονομικότητας.

Η καταλληλότητα του πειραματικού υλικού και της πειραματικής μεθόδου που επέλεξε ο Mendel

Επιστρέφοντας, ο Mendel, το καλοκαίρι του 1853 στο Brno, συνέχισε να διδάσκει Φυσικές Επιστήμες στο τοπικό Γυμνάσιο. Παράλληλα όμως, ξεκίνησε στον κήπο του μοναστηριού τα πειράματά του, καρπός των οποίων ήταν η διατύπωση των νόμων που διέπουν την κληρονομικότητα. Τα πειράματα αυτά δεν μπορεί παρά να ήταν προϊόντα συστηματικής προετοιμασίας και σχεδιασμού, διότι τόσο το πειραματικό υλικό το οποίο επέλεξε (το μοσχομπίζελο), όσο και η πειραματική μέθοδος που υιοθέτησε, έθεσαν τις προϋποθέσεις της επιτυχίας του, καθώς του επέτρεψαν να συλλέγει πλήθος δεδομένων και να τα επεξεργάζεται, ώστε τελικώς να οδηγηθεί σε επαληθεύσιμα συμπεράσματα.

Αν αναρωτιέστε τι μπορεί να κάνει το μοσχομπίζελο (Pisum sativum) κατάλληλο ως πειραματικό υλικό, η απάντηση βρίσκεται κυρίως στην κατασκευή του άνθους του:To μοσχομπίζελο περιλαμβάνεται ανάμεσα στα φυτά που μπορούν να αυτογονιμοποιηθούν, καθώς το ίδιο άνθος διαθέτει και στήμονες (αρσενικό τμήμα) και ύπερο (θηλυκό τμήμα). Επειδή όμως το άνθος αυτό είναι σχετικά κλειστό, η γύρη που απελευθερώνεται από τους στήμονες διοχετεύεται κατευθείαν στον ύπερό του προκειμένου να γίνει η γονιμοποίηση. Ταυτόχρονα όμως το μοσχομπίζελο, παρέχει τη δυνατότητα στον ερευνητή να εκτελεί «κατά παραγγελία» διασταυρώσεις μεταξύ δύο φυτών: Δεν έχει παρά να ανοίξει το άνθος του ενός φυτού, να αποκόψει τους ανθήρες του (είναι το τμήμα των στημόνων που περιέχει τη γύρη) και στη συνέχεια να μεταφέρει γύρη στον ύπερό του, από το άνθος του άλλου φυτού (τεχνητή γονιμοποίηση). Επίσης, το φυτό αυτό δίνει σε μικρό χρονικό διάστημα μεγάλο αριθμό απογόνων και έχει χαρακτηριστικά που εκδηλώνονται με δύο ευδιάκριτους εναλλακτικούς τρόπους.

Αυτές οι ιδιότητες του φυτού εξυπηρέτησαν τη μέθοδό του, μια καινοτόμο πειραματική μέθοδο, που δεν είχε κανείς σκεφθεί να εφαρμόσει πριν τον Mendel στη μελέτη της κληρονομικότητας. Ας μιλήσουμε λοιπόν γι’ αυτήν.

Ο Mendel ξεκίνησε με την καλλιέργεια 34 διαφορετικών ποικιλιών μοσχομπίζελων, τα σπέρματα των οποίων είχε προμηθευθεί από την τοπική αγορά. Σκοπός του ήταν να βεβαιωθεί ότι τα φυτά που θα χρησιμοποιούσε στα πειράματά του θα ήταν καθαρά στελέχη, δηλαδή ότι μετά από αλλεπάλληλες αυτογονιμοποιήσεις των ατόμων κάθε ποικιλίας, οι απόγονοι θα συνέχιζαν να εκδηλώνουν τα τυπικά χαρακτηριστικά της. Έτσι, μετά από 2 χρόνια διασταυρώσεων κατέληξε σε 22 καθαρές ποικιλίες, από τις οποίες επέλεξε αυτές που εκδήλωναν, με διαφορετικό τρόπο, ένα καλά ορισμένο και αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό από ένα σύνολο 7 διαφορετικών χαρακτηριστικών.

Χαρακτηριστικό Χρώμα σπέρματος Σχήμα σπέρματος Χρώμα άνθους Θέση άνθους Σχήμα περικαρπίου Χρώμα περικαρπίου

Ύψος φυτού

Τρόπος εκδήλωσής του Κίτρινο Λείο Ιώδες Αξονικό Ομαλό Πράσινο Υψηλό
Πράσινο Ζαρωμένο Λευκό Επάκριο Περιεσφιγμένο Κίτρινο Κοντό

 Η εργασία αυτή, που κράτησε 8 ολόκληρα χρόνια (1856-1863), οδήγησε στην παραγωγή 28.000 απογόνων!

Στη συνέχεια προχώρησε στα πειράματα υβριδισμού, στα οποία:

  • Εστίασε την προσοχή του στον τρόπο που κληροδοτείται ένα και στη συνέχεια δύο χαρακτηριστικά, και όχι το σύνολο των χαρακτηριστικών.
  • Κατέγραφε στατιστικά τα αποτελέσματα των πειραμάτων του.

 

 Τα πειράματα και η δημοσίευση των αποτελεσμάτων τους

 Μονοϋβριδισμός 

Αφού ο Mendel βεβαιώθηκε ότι οι ποικιλίες του ήταν καθαρές, ξεκίνησε τα πειράματά του διασταυρώνοντας καθαρά φυτά που διέφεραν ως προς τον τρόπο εκδήλωσης ενός χαρακτηριστικού, κάτι δηλαδή που στην ορολογία της Γενετικής αποκαλείται μονοϋβριδισμός. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως τα φυτά αυτά δεν διέφεραν και ως προς άλλα χαρακτηριστικά• τα χαρακτηριστικά όμως αυτά τα αγνοούσε, διότι αυτό που τον ενδιέφερε ήταν η μελέτη της κληρονομικής μεταβίβασης ενός χαρακτηριστικού κάθε φορά. Για να μελετήσει λ.χ. το πώς κληροδοτείται το χρώμα του σπέρματος διεσταύρωνε, με τη μέθοδο της τεχνητής διασταύρωσης, καθαρά φυτά με Κίτρινο σπέρμα με καθαρά φυτά με Πράσινο σπέρμα. Τα φυτά αυτά αποτελούσαν την Πατρική Γενεά. Τα σπέρματα που έπαιρνε από τα φυτά αυτά τα φύτευε ώστε να προκύψει μια γενεά υβριδίων, η 1η Γενεά απογόνων η οποία ονομάζεται 1η Θυγατρική Γενεά. Στη συνέχεια άφηνε τα φυτά της 1ης Θυγατρικής Γενεάς να αυτογονιμοποιηθούν. Έτσι αποτελούσαν την 2η Πατρική Γενεά των πειραμάτων του, που με τη σειρά τους παρείχαν τα σπέρματα, ώστε μετά τη φύτευσή τους, να προκύψει η 2η Θυγατρική Γενεά.

Ας σημειωθεί πως, τόσο οι όροι που έχουν αποδοθεί στις γενιές (Πατρική, Θυγατρική Γενεά), όπως και ο συμβολισμός τους (P1 η 1η Πατρική Γενεά, F1 η 1η Θυγατρική Γενεά κ.ο.κ.) είναι μεταγενέστεροι και οφείλονται στον σπουδαίο γενετιστή W. Bateson.

Στο ιστορικό πείραμα του Mendel για τη μελέτη του τρόπου με τον οποίο κληροδοτείται το χρώμα του σπέρματος, τα αποτελέσματα ήσαν:

1ος νόμος Mendel

Όπως λοιπόν φαίνεται, το 100% των ατόμων της F1 είχαν Κίτρινο σπέρμα, ενώ στην F2 Γενεά το πλήθος των ατόμων της που είχαν Κίτρινο σπέρμα (6022) προς το πλήθος των ατόμων που είχαν Πράσινο σπέρμα (2001) προσέγγιζε την αναλογία 3:1.

Αυτό που έκανε εντύπωση στον Mendel, και στάθηκε αφορμή για το ξετύλιγμα των συλλογισμών που τον οδήγησαν στη διατύπωση των νόμων της κληρονομικότητας, ήταν ότι έπαιρνε ταυτόσημες αναλογίες (100% στην F1 και 3:1 στην F2), όποιο γνώρισμα από τα 7 και αν μελετούσε. Έτσι, για παράδειγμα, στη διασταύρωση μεταξύ φυτών με Λείο με φυτά με Ζαρωμένο περισπέρμιο, στην F1 Γενεά, το 100% των απογόνων είχαν Λείο περισπέρμιο, ενώ στην F2 Γενεά, οι 5.474 απόγονοι είχαν Λείο περισπέρμιο και οι 1850 Ζαρωμένο, και πάλι δηλαδή μια αναλογία που προσέγγιζε την 3:1!

Για να εξηγήσει ο Mendel την παραγωγή αυτής της αναλογίας που επαναλαμβανόταν σταθερά, ανεξάρτητα από το χαρακτηριστικό που μελετούσε, υποχρεώθηκε να κάνει τις εξής παραδοχές:

1η: Τα κληρονομικά χαρακτηριστικά καθορίζονται από διακριτούς «παράγοντες». Οι «παράγοντες» αυτοί υπάρχουν σε ζεύγος σε κάθε φυτό, όμως, ένας μόνο από αυτούς (και μάλιστα αναλλοίωτος, διότι το πράσινο χρώμα, που είχε «εξαφανιστεί» στην F1 Γενεά, επανεμφανίζεται στην F2) μεταβιβάζεται στην επόμενη Γενεά.

Έτσι, όταν γίνεται η διασταύρωση δύο καθαρών φυτών που το ένα έχει Κίτρινο χρώμα σπέρματος και το άλλο Πράσινο χρώμα σπέρματος, το υβρίδιο που προκύπτει αποκτά έναν «παράγοντα» για το Κίτρινο χρώμα και έναν «παράγοντα» για το Πράσινο χρώμα. Οπότε, από την αυτογονιμοποίηση αυτών των υβριδίων οι συνδυασμοί που μπορεί να προκύψουν είναι: 

  • Φυτά με δύο παράγοντες για το Κίτρινο χρώμα σπέρματος,
  • Φυτά με δύο παράγοντες για το Πράσινο χρώμα σπέρματος,
  • Φυτά με δύο παράγοντες, από τους οποίους ο ένας είναι για το Κίτρινο Χρώμα και ο άλλος για το Πράσινο χρώμα.

 2η. Όταν στο ίδιο φυτό συνυπάρχουν διαφορετικοί «παράγοντες», ο ένας από αυτούς επικρατεί του άλλου, με αποτέλεσμα το φυτό να εμφανίζει τον τρόπο εκδήλωσης που καθορίζει ο «παράγοντας» αυτός.

Έτσι, αν συμβολίσουμε με το γράμμα Κ τον «παράγοντα» για το Κίτρινο χρώμα και με κ τον «παράγοντα» για το Πράσινο χρώμα (ώστε να δηλώσουμε, ποιος επικρατεί του άλλου), τότε οι διασταυρώσεις του Mendel μπορούν να αναπαρασταθούν με τα ακόλουθα διαγράμματα, που εξηγούν γιατί στην 1η Θυγατρική Γενεά το 100% των απογόνων έχουν Κίτρινο σπέρμα (εικόνα 1), ενώ στη 2η Θυγατρική Γενεά η αναλογία απογόνων με Κίτρινο σπέρμα, προς τους απογόνους με Πράσινο σπέρμα είναι 3:1 (εικόνα 2).

Εικόνα 1                                                                                                                                         Εικόνα 2

 

Διϋβριδισμός

Ο Mendel, μετά την επιτυχή έκβαση των πειραμάτων μονοϋβριδισμού, στράφηκε στη μελέτη του τρόπου με τον οποίο κληροδοτούνται δύο χαρακτηριστικά μαζί, δηλαδή σε ό,τι σήμερα αποκαλούμε διυβριδισμό. Προχώρησε, λοιπόν, στη διασταύρωση καθαρών στελεχών, από τα οποία το ένα είχε Κίτρινο και Λείο σπέρμα, ενώ το άλλο Πράσινο και Ζαρωμένο (1η Πατρική Γενεά).

Δεδομένης της επικράτειας του «παράγοντα» για το Κίτρινο χρώμα στον «παράγοντα» για το Πράσινο χρώμα, και του «παράγοντα» για το Λείο Σπέρμα στον «παράγοντα» για το Ζαρωμένο σπέρμα (επικράτεια την οποία είχε διαπιστώσει από τα πειράματα μονοϋβριδισμού, που είχαν προηγηθεί), η 1η Θυγατρική Γενεά, όπως ανέμενε, αποτελείτο καθ’ ολοκληρίαν από φυτά με Κίτρινο και Λείο σπέρμα.

Όταν, όμως, άφησε τα φυτά της 1ης Θυγατρικής Γενεάς να αυτογονιμοποιηθούν (λειτουργώντας ως 2η Πατρική Γενεά), τότε ο αριθμός των ατόμων που παρουσίαζαν διαφορετικούς τρόπους εκδήλωσης κάθε χαρακτηριστικού, φαινομενικά δεν θύμιζε τίποτε από την τυπική αναλόγια 3:1 που έπαιρνε στα πειράματα μονοϋβριδισμού.

2ος νόμος Mendel

Πιο συγκεκριμένα, σε σύνολο 556 απογόνων από τη διασταύρωση των υβριδίων της 2ης Πατρικής Γενεάς, οι διαφορετικές κατηγορίες απογόνων στη 2η Θυγατρική Γενεά, παρουσίαζαν αναλογία 315:101:108:32, η οποία μπορεί να απλοποιηθεί διαιρώντας με το 32 στην αναλογία: 9,84:3,15:3,37:1 και να «στρογγυλευτεί» στην αναλογία:

Τελική αναλογία διυβριδισμού

 Αν η αναλογία αυτή σας φαίνεται περίεργη και άσχετη με την 3:1, που έπαιρνε ο Mendel στο μονοϋβριδισμό, μην ανησυχήσετε, ίσως το ίδιο, άλλωστε, να αισθάνθηκε και ο ίδιος. Αν όμως, όπως έκανε ο Mendel, εστιάσετε την προσοχή σας σε ένα χαρακτηριστικό τη φορά, είτε είναι το χρώμα σπέρματος είτε το σχήμα του, θα διαπιστώσετε ότι η αναλογία 9:3:3:1 κάθε άλλο παρά αινιγματική είναι, καθώς υποκρύπτει τη γνώριμη 3:1 αναλογία.

Πράγματι, στους 16 συνολικά συνδυασμούς, υπάρχουν:

  • 12 φυτά με Κίτρινο σπέρμα και 4 φυτά με Πράσινο σπέρμα.
  • 12 φυτά με Λείο σπέρμα και 4 φυτά με Ζαρωμένο.

Αυτή λοιπόν η εκπληκτική παρατήρηση οδήγησε τον Mendel να σκεφτεί ότι ο διυβριδισμός του ήταν στην πραγματικότητα δύο μονοϋβριδισμοί, που δεν επηρέαζε ο ένας τον άλλο. Έτσι, κατέληξε στην 3η παραδοχή του, σύμφωνα με την οποία:

3η. Τα μέλη κάθε ζευγαριού «παραγόντων», μεταβιβάζονται ανεξάρτητα από τα μέλη των άλλων ζευγαριών «παραγόντων» στους απογόνους.

 Οπότε, αν συμβολίσουμε με το γράμμα Λ τον «παράγοντα» για το Λείο σπέρμα και με λ τον «παράγοντα» για το Ζαρωμένο σπέρμα (και φυσικά με Κ, κ τους «παράγοντες» για το Κίτρινο και Πράσινο σπέρμα αντίστοιχα, όπως είχαμε κάνει προηγουμένως) τότε:

  • Τα φυτά της 1ης Πατρικής Γενιάς, ως καθαρά, θα έχουν τους «παράγοντες» ΚΚΛΛ (αυτά με το Κίτρινο και Λείο σπέρμα) και κκλλ (αυτά με το Πράσινο και Ζαρωμένο σπέρμα)
  • Τα φυτά της 1ης Θυγατρικής Γενιάς θα είναι υβρίδια (ΚκΛλ) και για τα δύο χαρακτηριστικά, καθώς θα έχουν πάρει τον ένα από τους δύο εναλλακτικούς «παράγοντες» που ελέγχουν κάθε χαρακτηριστικό.
  • Αυτά τα φυτά, ως 2η Πατρική Γενιά, θα μεταβιβάσουν στους απογόνους τους, σύμφωνα με την 3η παραδοχή, οποιονδήποτε συνδυασμό που έχει έναν «παράγοντα» για το ένα χαρακτηριστικό και έναν «παράγοντα» για το άλλο χαρακτηριστικό, δηλαδή οποιονδήποτε από τους 4 συνδυασμούς: ΚΛ, Κλ, κΛ, κλ.

Πράγματι, αν στον ακόλουθο πίνακα, στον οποίο έχουν τοποθετηθεί οι 4 συνδυασμοί «παραγόντων», συμπληρώσετε (σύμφωνα με το υπόδειγμα των ήδη συμπληρωμένων κελιών) τα υπόλοιπα κελιά, θα βρείτε όλους τους συνδυασμούς «παραγόντων» που προκύπτουν στους απογόνους. Αν μάλιστα, λαμβάνοντας υπόψη τις σχέσεις επικράτειας μεταξύ των «παραγόντων», μετρήσετε πόσοι από τους απογόνους παρουσιάζουν τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκδήλωσης κάθε χαρακτηριστικού, θα διαπιστώσετε ότι επαληθεύει την 9:3:3:1 αναλογία, στην οποία έτειναν τα πρακτικά αποτελέσματα του Mendel.

  ΚΛ Κλ κΛ κλ
ΚΛ ΚΚΛΛ ΚΚΛλ    
Κλ        
κΛ        
κλ        

 

Η εργασία του Mendel αναγνώστηκε το 1865 στην Εταιρεία Φυσικής Ιστορίας του Brno και ένα χρόνο αργότερα δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό της με τίτλο: Πειράματα στον Υβριδισμό Φυτών.

Η εργασία αυτή αγνοήθηκε από την επιστημονική κοινότητα της εποχής του, επιφανή μέλη της οποίας αποδεδειγμένα την παρέλαβαν, όπως ο Κάρολος Δαρβίνος, ο βοτανολόγος Carl Wilhelm von Nägeli κ.ά. Ίσως, αιτία της αδιαφορίας με την οποία αντιμετωπίστηκε να ήταν ο άσημος συντάκτης της. Είναι επίσης πιθανό η πρωτοποριακή μέθοδος του, και ιδιαιτέρως η εφαρμογή της στατιστικής προσέγγισης στα κληρονομικά φαινόμενα, να ήταν πολύ πρόωρη ώστε να γίνει αποδεκτή.

Ό,τι πάντως και να ευθύνεται, γεγονός είναι ότι ο Mendel, όσο ζούσε, δεν ευτύχησε να γνωρίσει την αποδοχή του έργου του. Εντούτοις, το 1900, 35 περίπου χρόνια μετά την έκδοσή της και 16 χρόνια μετά τον θάνατό του, 3 ερευνητές, ο Erich Tschermak, ο Hugo de Vries, και ο Carl Correns επαλήθευσαν, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, την ορθότητα των συμπερασμάτων του.

Έτσι, η ανθρωπότητα μπήκε στην εποχή της Γενετικής, κάθε επίτευγμα της οποίας, από τη γνώση της χημικής φύσης των «παραγόντων» του Mendel, δηλαδή των γονιδίων, ως τη γνώση του χειρισμού τους, προς όφελος του ανθρώπου, με κάποιο τρόπο ανάγεται στα πειράματα ενός άσημου μοναχού στον κήπο του μοναστηριού του.

Ετικέτες: , , ,

Ο σχολιασμός έχει κλείσει