Google+ Για τις επαγγελματικές-επιστημονικές ενώσεις ο λόγος : Biology4u.gr

Για τις επαγγελματικές-επιστημονικές ενώσεις ο λόγος

Έχει καταχωριστεί στις κατηγορίες: ΙΔΕΕΣ από στις 18 Δεκεμβρίου 2018

Έχω έναν φίλο που χρόνια τώρα, παρά τις ματαιώσεις και τις διαψεύσεις, υποβάλλει απτόητος στην επαγγελματική ένωση στην οποία ανήκει, προτάσεις και σχέδια για τη βελτίωση της οργάνωσής της και τη δράση της.Όποτε λοιπόν μου στέλνει τις παρεμβάσεις του στην ένωση, για να μου ζητήσει τη γνώμη μου, έρχομαι στη δύσκολη θέση να μην τις υποδέχομαι με τον ενθουσιασμό που ο ίδιος πιθανώς επιθυμούσε.

Αιτία της ασυγκίνητης στάσης μου δεν είναι πως ο φίλος λέει πράγματα λανθασμένα, το αντίθετο μάλιστα. Είναι όμως ότι, όπως τόσα άλλα στον σύγχρονο βίο μας, αυτό το μοντέλο οργάνωσης των επαγγελματικών διεκδικήσεων, είναι παντελώς παρωχημένο, ώστε να μπορεί να αποτελματωθεί από επιμέρους προτάσεις βελτίωσής του.

Καλά είναι τόσο σπουδαίο πράγμα οι επαγγελματικές ενώσεις, ώστε να ασχολείται κανείς μαζί τους; Λοιπόν είναι. Πρώτον διότι αποτελούν δείγματα οργάνωσης του κοινού μας βίου και δεύτερον διότι-παρά τον ισχνότατο αριθμό μελών που κινητοποιούν- συμπολιτεύσεις ή αντιπολιτεύσεις, τις επικαλούνται, προκειμένου να νομιμοποιήσουν ή να απονομιμοποιήσουν αντίστοιχα, πολιτικές που σχετίζονται με το επαγγελματικό καθεστώς των επιστημονικών κλάδων, άρα και των υπηρεσιών που απολαμβάνει ή στερείται ο φορολογούμενος πολίτης.Και τρίτον, που πρέπει να τους πιστωθεί, διοργανώνουν επιστημονικά συνέδρια, πανελλαδικούς διαγωνισμούς κ.ά. κοινωφελείς δραστηριότητες.

Θα επιθυμούσα λοιπόν να εξετάσουμε δύο ερωτήματα. Πρώτον, τι είναι σήμερα μια επαγγελματική επιστημονική ένωση, και δεύτερον πού αποσκοπεί.

Ας πούμε λοιπόν ότι μια επαγγελματική-επιστημονική ένωση, είναι μια κοινότητα πτυχιούχων που τα μέλη της, τόσο τα απλά, όσο και αυτά που μετέχουν στο Δ.Σ., είναι στην συντριπτική πλειονότητά τους δημόσιοι υπάλληλοι και δη εκπαιδευτικοί των δύο τελευταίων βαθμίδων. Είναι κακό αυτό; Δεν ήταν καθόλου κακό κατά τη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών στις οποίες ο αποκλειστικός σχεδόν εργοδότης ήταν το κράτος και ειδικώς η εκπαίδευση. Σήμερα όμως δεν είναι έτσι και προϊόντος του χρόνου, θα είναι όλο και λιγότερο έτσι. Ήδη πολλοί πτυχιούχοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα ή αυτοαπασχολούνται σε δικές τους επιχειρήσεις.

Με την τέτοια όμως σύστασή στις ενώσεις και στα Δ.Σ. τους, υποεκπροσωπείται το δυναμικότερο κομμάτι της κοινωνίας, αυτό δηλαδή που παράγει πλούτο και φόρους από τους οποίους χρηματοδοτούνται οι υπηρεσίες που παρέχει η πολιτεία. Μαζί του όμως υποεκπροσωπείται και η καθοριστικής σημασίας συμβολή του στην ανάπτυξη και στην προκοπή της χώρας.Θέλετε απόδειξη; Ρίξετε μια ματιά σε όλες ανεξαιρέτως τις ιστοσελίδες των επιστημονικών και επαγγελματικών ενώσεων και πείτε μου τι ποσοστό των αναρτήσεών τους, ή των επιμέρους ενοτήτων τους, αφορά στην επαγγελματική βελτίωση των μελών τους, τη συνέργεια με επιχειρήσεις του Ιδιωτικού Τομέα, την ανάληψη επιχειρηματικών δράσεων;

Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι προφανές και έχει εν μέρει εκτεθεί. Οι επαγγελματικές-επιστημονικές ενώσεις οικοδομήθηκαν στοιχίζοντας την οργάνωση και τη λειτουργία τους παράλληλα στην οργάνωση και τη λειτουργία του κρατικού τομέα, που ήταν, ή επρόκειτο να γίνει, ο κύριος εργοδότης των μελών τους. Γι’ αυτό άλλωστε οι διεκδικήσεις τους απευθύνονταν αποκλειστικά στο κράτος-εργοδότη και οι κινητοποιήσεις τους παρεμπόδιζαν ή απειλούσαν να παρεμποδίσουν υπηρεσίες που παρείχε ο εργοδότης αυτός.

Έτσι όμως πάμε στο δεύτερο ερώτημα: Ποιο είναι το κύριο μέλημα, οι επιδιώξεις των ενώσεων αυτών. Αν εξαιρέσουμε τη διοργάνωση των συνεδρίων, διαγωνισμών κ.ά. για την οποία έγινε μνεία, βασικό μέλημα των επαγγελματικών-επιστημονικών ενώσεων είναι η διασφάλιση και η διεύρυνση των επαγγελματικών κεκτημένων έναντι του εργοδότη (κυρίως του δημοσίου) αλλά και έναντι άλλων συναφών επαγγελματικών ομάδων που τα διεκδικούν.

Είναι προφανές πως σε αυτό δεν υπάρχει τίποτε μα τίποτε μεμπτό. Δεν νοείται σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατία και κράτος δικαίου που να μην αναγνωρίζει ως πυλώνα του, τον συνδικαλισμό των εργαζομένων. Εδώ όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Πρώτον σε πολλές περιπτώσεις ο ίδιος εργοδότης, είπαμε κυρίως το κράτος, είναι αδύνατον να ικανοποιήσει όλα μα όλα τα αιτήματα των εργαζομένων σε αυτό πτυχιούχων. Αν πάρουμε για παράδειγμα την εκπαίδευση. Η μοναδική δυνατότητα να ικανοποιούνταν οι επιδιώξεις όλων ανεξαιρέτως των επιστημονικών ενώσεων θα ήταν ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα Λυκείου 100 και πλέον ωρών…Δεύτερον το υψηλό ποσοστό μελών των επαγγελματικών ενώσεων που είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή δυνητικά δημόσιοι υπάλληλοι, έκανε τη διελκυνστίδα των διεκδικήσεων να διεξάγεται μεταξύ δύο αποκλειστικά παικτών. Του κρατικού εργοδότη και των υπαλλήλων του. Έτσι όμως το συντριπτικά μεγάλο μέρος της κοινωνίας, δηλαδή οι πολίτες που πληρώνουν φόρους και προσδοκούν από τις υπηρεσίες που παρέχει το κράτος, έμενε απέξω. Αποτέλεσμα; ό,τι τελικώς αποφασιζόταν, δεν ήταν ένα καλύτερο νοσοκομείο για τους ασθενείς του, ένα καλύτερο σχολείο ή πανεπιστήμιο για τους μαθητές και τους φοιτητές του, αλλά ένα καλύτερο νοσοκομείο, σχολείο, πανεπιστήμιο για τους εργαζομένους σε αυτά.

Γι΄αυτό άλλωστε, ακόμη και στις περιπτώσεις που η πολιτεία έστεργε να υιοθετήσει μέτρα που θα βελτίωναν τις δημόσιες υπηρεσίες τους προς όφελος των πολιτών, οι πρώτοι που ήταν απέναντί της, ήταν οι εργαζόμενες σε αυτές. Ποιος έχει ξεχάσει τις αντιδράσεις για το διορισμό εκπαιδευτικών με το ΑΣΕΠ, τις αντιδράσεις για την αξιολόγηση εκπαιδευτικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε όλες τις βαθμίδες;

Μετά ταύτα είναι λογικό το ερώτημα: Υπάρχει λύση; Προφανώς και ναι. Οι επιστημονικές-επαγγελματικές ενώσεις θα προσέφεραν πολύ μεγάλες υπηρεσίες στα μέλη τους και στον τόπο, αν αντί στείρων και αδιέξοδων διεκδικήσεων, επικεντρώνονταν σε συνεργασία με τα Πανεπιστήμια στη διεύρυνση των επαγγελματικών δεξιοτήτων των μελών τους, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στο πλήθος των επαγγελματικών δραστηριοτήτων που θα γεννούσε μια συνέργεια μεταξύ Πανεπιστημίων, ερευνητικών ιδρυμάτων και ιδιωτικού τομέα.

Ο σχολιασμός έχει κλείσει