Google+ Μια αφανής εποποιία : Biology4u.gr

Μια αφανής εποποιία

Έχει καταχωριστεί στις κατηγορίες: ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ από στις 19 Σεπτεμβρίου 2013

Όποτε αναφερόμαστε στο DNA το μυαλό μας αυτόματα πηγαίνει στον Watson, τον Crick και ίσως στον Wilkins και την Franklin.

Από τη μια μεριά αυτοί οι συνειρμοί είναι απολύτως δικαιολογημένοι. Το εμβληματικό δίδυμο με τη διατύπωση του μοντέλου της δίκλωνης έλικας και τη μετέπειτα εργασία του, έθεσε τα θεμέλια της Μοριακής Βιολογίας και άνοιξε το δρόμο για τα σύγχρονα επιτεύγματά της.

Από την άλλη μεριά όμως, δεν θα διαφωνήσετε, πως τόσο στα σχολικά βιβλία, όσο και στα επετειακά άρθρα που συντάσσονται για τον εορτασμό της ημέρας του DNA, η ανακάλυψη της δίκλωνης έλικας προβάλεται ως ένα επίτευγμα που συντελέστηκε περίπου εν κενώ.

Σαν δηλαδή να μην είχαν προηγηθεί ερευνητές που με τις σπουδαίες ανακαλύψεις και ιδιαιτέρως, με τις λαμπρές ιδέες τους, έγιναν οι γίγαντες στους ώμους των οποίων πατώντας, οι Watson και Crick κατόρθωσαν να δουν, και να μας δείξουν στη συνέχεια, την περίφημη δίκλωνη έλικα.

Αξίζει συνεπώς μια μνεία σ’αυτούς του αφανείς γίγαντες και στο έργο που έφεραν εις πέρας, όχι μόνο για να τιμηθεί η συμβολή τους στην επιστήμη, αλλά και για να γνωστοποιηθούν οι μαίανδροι στην ιστορία της Μοριακής Βιολογίας που οδήγησαν στην κατοπινή εξέλιξή της.

Friedrich Miescher

Πρώτος στη σειρά δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Friedrich Miescher (1844-1895) έναν Ελβετό γιατρό που αποφάσισε μετά την αποφοίτηση του από την Ιατρική Σχολή το 1868, να στραφεί προς την ιατρική έρευνα παρά προς την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος, εξαιτίας ενός προβλήματος ακοής, που δυσχέραινε την επικοινωνία του με τους ασθενείς.

Έτσι προσελήφθη από το Πανεπιστήμιο του Tübingen προκειμένου να εργαστεί κάτω από την εποπτεία του Felix Hoppe-Seyler στο νεοσύστατο τότε, Τμήμα των Φυσικών Επιστημών. Το εργαστήριο του Hoppe-Seyler ήταν μεταξύ των πρώτων εργαστηρίων στην Γερμανία που εστίαζαν τη μελέτη τους στην ιστοχημεία. Σε μια εποχή που ακόμη οι επιστήμονες διαφωνούσαν για την έννοια του «κυττάρου» ο Hoppe-Seyler και οι συνεργάτες του, είχαν αφιερωθεί στην απομόνωση των μορίων που συνιστούν τα κύτταρα. Στον Miescher ανατέθηκε το καθήκον να μελετήσει τη σύνθεση των λεμφοειδών κυττάρων και συγκεκριμένα των λευκών αιμοσφαιρίων.

Τα κύτταρα αυτά ήταν δύσκολο να απομονωθούν από τους λεμφαδένες, βρίσκονταν όμως σε μεγάλες ποσότητες στο πύον των μολύνσεων. Ο Miescher συγκεντρώνοντας επιδέσμους από την γειτονική κλινική κατάφερε μετά την απόσπαση των κυττάρων από το πύον, να απομονώσει από τους πυρήνες τους ένα νέο μόριο, τη νουκλεΐνη και να μελετήσει τη χημική σύστασή της. Έτσι ανεκάλυψε ότι η νουκλεΐνη αποτελείται από Η, Ο, Ν, και Ρ και επίσης ότι είχε μια μοναδική αναλογία P προς Ν. Στη συνέχεια μάλιστα κατάφερε την ίδια ουσία να την αποσπάσει από άλλα κύτταρα, όπως λ.χ. από σπερματοζωάρια σολωμού.

Αν και το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας του Miescher είχε ολοκληρωθεί το 1859 η εργασία του για τη νουκλεΐνη δεν είχε δημοσιευθεί ως το 1871. Η αιτία ήταν ότι ο Hoppe-Seyler αμφέβαλε για το ιδιαίτερο αυτό μόριο, και ήθελε να επιβεβαιώσει τα αποτελέσματα του Miescher πριν τη δημοσίευσή τους.

Ο Miescher συνέχισε να εργάζεται πάνω στην νουκλεΐνη για το υπόλοιπο της καριέρας του, ενώ μελέτησε επίσης τις αλλαγές στο μεταβολισμό του σολωμού κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγή. Το 1872, διορίστηκε ως Καθηγητής της Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, μια θέση που στο παρελθόν είχε κρατήσει ο πατέρας του και ο θείος του. Ο διορισμός σήμαινε μεγαλύτερες προσόδους και περισσότερο εξοπλισμό για έρευνα, σήμαινε όμως και την υποχρέωση του Miescher να διδάσκει. Έτσι αν και ο Miescher κατέβαλλε μεγάλες προσπάθειες και πολύ χρόνο δεν κατάφερε ποτέ να γίνει ένας καλός δάσκαλος. Η έμφυτη συστολή του και  η απορρόφησή του από την έρευνα δυσχέραιναν την επικοινωνία του με τους φοιτητές του…

Η ανακάλυψη του Miescher έγινε κοντά 85 χρόνια πριν την αποσαφήνιση της ουσίας που είναι γενετικό υλικό. Έτσι ήταν πολύ πρόωρο για να αναγνωρίσει το βιολογικό ρόλος της ουσίας που απεμόνωσε, καθώς και ο ίδιος πίστευε ότι γενετικό υλικό είναι οι πρωτεΐνες. Εν τούτοις με την εργασία του έθεσε το υπόβαθρο για τις μοριακές ανακαλύψεις που επακολούθησαν. Ο Miescher απεβίωσε το 1895 από φυματίωση.nextpage

Σελίδες: 1 2 3 4 5 6

Ο σχολιασμός έχει κλείσει